Beha - 2017
Bazen kendi kendime tuhaf benzetmeler yapıyorum. Mesela sigara ile şarkıyı karşılaştırmak gibi. İlk bakışta alakasız duruyor ama biraz düşününce zihnimde bazı ortak noktalar beliriyor.
Sigaranın zararlı olduğunu neredeyse herkes kabul ediyor. Kimse “sigara bana iyi geliyor” demiyor artık. Ama şarkı için aynı mesafeyi koyabiliyor muyuz, bundan emin değilim. Ben en azından bazen koyamadığımı fark ediyorum.
Sigara bağımlılık yapıyor. Şarkı da yapabiliyor. Şarkı olmadan çalışamayan, yolculuk edemeyen, düşünemeyen insanlar var. Ben de zaman zaman sessizlikle baş başa kalmaktan kaçtığımı fark ediyorum. Sigara dumanı içmeyeni rahatsız eder; yüksek sesle açılmış bir şarkı da dinlemek istemeyeni. İkisi de fark etmeden başkasının alanına giriyor.
Sigara genelde boş anlarda akla gelir. Şarkı da öyle. Beklerken, otobüste, yürürken… Sessizlik yerine otomatik olarak şarkıyı seçiyoruz. Yemekten sonra sigara nasıl arzu uyandırıyorsa, yolculukta da kulaklık neredeyse refleks hâline geliyor.
Burada benim için asıl mesele şu: Şarkı, düşünmem gereken anlarda düşünmemi erteliyor. Duygumu hazır bir duyguya, düşüncemi başkasının cümlelerine bırakıyorum. Belki bu yüzden bazen zihinsel bir tembellik hissi oluşuyor bende.
Şarkının her yerde ve her an ulaşılabilir olması da beni düşündürüyor. Sigara yasaklanıyor, sınırlandırılıyor; ama şarkı için böyle bir engel yok. Üstelik ücretsiz. Dalgınlığa sebep olabiliyor. Özellikle dikkat gerektiren anlarda bunun bedeli ağır olabiliyor.
Bir de sosyal tarafı var. Sigara içerken insan konuşabiliyor, etrafla hâlâ temas hâlinde. Ama kulaklık taktığımda dış dünyayla bağım ciddi şekilde kopuyor. Bunu fark ettiğimde kendime “gerçekten buna ihtiyacım var mı?” diye soruyorum.
Şarkı toplumda o kadar normalleşmiş ki, kimse zarar ihtimalini sorgulamıyor. Aksine, tavsiye ediliyor. Ben ise bazen şu soruyu soruyorum: Sürekli başkasının sözlerini dinlemek bana ne katıyor? Anlamadığım bir dildeki şarkıyı neden dinliyorum? Sadece melodi mi hoşuma gidiyor, yoksa zihnimi meşgul etmek mi istiyorum?
Belki de mesele şarkının kendisi değil; ne kadar, ne zaman ve neden dinlediğimiz. Yine de kendi adıma, sessizliğin bana daha çok şey kattığını fark ettiğim zamanlar oldu. Sessizlikte insan kendini daha net duyuyor.
Bu yazı bir yasak çağrısı değil. Daha çok kendime bir hatırlatma. Değerlerimi, düşüncelerimi ve yönümü kaybetmemek için bazen durup dinlememek de gerekiyor.
Sessizliğin kıymetini unutmamak dileğiyle.
0 yorum